Niektórzy decydują się na biostazę, ponieważ śmierć ich przeraża.
Innych bardziej niepokoi demencja, utrata pamięci lub myśl o tym, że stracą wszystko, co wydarzy się później.
Jeszcze inni nie opisują wcale strachu.
Lubią żyć. Przyszłość ich interesuje. Gdy opcja stanie się wiarygodna i dostępna finansowo, podpisanie umowy wydaje się mniej rewolucyjnym odkryciem, a bardziej kolejnym rozsądnym krokiem.
Za tą decyzją nie kryje się jeden, spójny profil emocjonalny.
Strach może wskazać, co ma dla pana znaczenie.
Strach nie jest dowodem na to, że krioprezerwacja się powiedzie.
Może jednak ujawnić to, co pani nie chce utracić.
Może to być świadomość, niedokończona praca, zwyczajne poranki lub ludzie, których życie splata się z pana życiem.
Strach może zidentyfikować wartość, która jest zagrożona. Nie potrafi jednak oszacować szansy na jej uratowanie.
Różnica staje się trudniejsza do uchwycenia w przypadku poważnej choroby.
Pilność zawęża uwagę. Uspokajające zdanie wydaje się bardziej przekonujące, gdy alternatywą jest śmierć.
Wstyd może zniekształcić wybór w przeciwnym kierunku. Ktoś może uznać rezygnację za mądrość jedynie dlatego, że nie lubi odczuwać strachu.
Żda z tych reakcji nie oznacza, że osoba nie jest zdolna do podjęcia decyzji.
Oznacza to, że dowody muszą pozostać widoczne, nawet gdy emocje są najgłośniejsze.
Przeczytaj tryby awaryjne. Zapytaj, co się stanie, jeśli procedura zostanie opóźniona. Pozwól, aby ktoś niezależny zakwestionował plan.
Następnie powróć do pytania w zwyczajny dzień.
Nadzieja nie jest prognozą.
Nadzieja cieszy się lepszą reputacją niż strach. Niekoniecznie jest jednak lepszym przewodnikiem tego, co jest prawdziwe.
Żywą przyszłość łatwo sobie wyobrazić: choroba naprawiona, pamięć nienaruszona, bliscy czekający, społeczeństwo gotowe do pomocy.
Każdy dodany szczegół sprawia, że obraz wydaje się bardziej realny.
Szczegół nie jest prawdopodobieństwem.
Pana/Pani „Tomorrow.bio’soświadczenie świadomej zgody stwierdza, że przywrócenie do życia jest obecnie niemożliwe, może nigdy nie stać się możliwe i nie można przypisać mu wiarygodnego prawdopodobieństwa.
Nadzieja staje się motywowanym rozumowaniem, gdy pragnienie przyszłości cicho przeradza się w oczekiwanie jej.
Ten błąd może przetrwać strony technicznego języka, jeśli wniosek został wybrany najpierw.
Nadzieja nadal ma uzasadnioną rolę.
Może wskazać, która niepewna możliwość zasługuje na zbadanie. Może podtrzymać długi projekt, którego wynik nie jest gwarantowany.
Tylko nie może zadecydować o tym, co badanie ujawni.
Narzędzie praktyczne w szczegółach
Interaktywne narzędzie pomaga zbadać pytanie poruszone w tym artykule.
Ładowanie interaktywnego narzędzia...
Decyzja nie wymaga dramatyzmu
Nie każdy członek podejmuje decyzję w panice lub z wielkim optymizmem.
Czasem argument wydawał się przekonujący od lat, lecz praktyczna droga nie była dostępna.
Wówczas pojawia się europejski dostawca. Ubezpieczenie staje się realne. Trudne pytanie otrzymuje jasną odpowiedź. Abstrakcyjne preferencje mogą wreszcie stać się ustaleniami.
Emocjonalne wydarzenie może nadejść po rozumowaniu, a nie przed nim.
Jedna osoba odczuwa ulgę. Inna spokój. Ktoś inny nie odczuwa nic, gdyż formalności lub finansowanie pozostają niezałatwione.
Żadna z tych reakcji nie dowodzi, że decyzja była słuszna.
Pokazują one jednak, dlaczego „strach kontra nadzieja” to zbyt uproszczone ujęcie.
Osoba może być technicznie sceptyczna, a mimo to pragnąć możliwości. Może cieszyć się obecnym życiem, nie marząc o nieśmiertelności.
Może działać, nie czując się pewna, heroiczna lub przemieniona.
Ta spokojniejsza droga ma znaczenie, ponieważ przypomina wiele poważnych decyzji.
Poznaje się wystarczająco. Decyduje się, jaką niepewność można zaakceptować. Następnie znika jedno praktyczne utrudnienie i się działa.
Mieszane motywy są normalne.
Spróbuj odczytać swoje powody, gdy śmierć nie wydaje się bliska.
Które z nich nadal brzmią jak ty? Które wydają się zapożyczone od dostawcy, krytyka lub społeczności internetowej?
Wyobraź sobie, że wskrzeszenie nigdy nie nastąpi. Czy próba pozostaje warta obecnych kosztów?
Teraz wyobraź sobie, że odmawiasz i trwale tracisz szansę, że procedura mogłaby zachować.
Który żal jest trudniejszy do zaakceptowania?
Nie próbujesz usunąć emocji. Sprawdzasz, czy decyzja zależy od ukrywania jednej gałęzi przyszłości.
Strach może dostarczać pilności. Ciekawość, miłość lub nadzieja mogą nadawać kierunek. Spokojne rozumowanie może zdecydować, kiedy dowody są wystarczające.
Żadna z nich nie powinna mieć prawa do przepisywania faktów.
Relacja między wspólnymi dowodami a osobistymi wartościami jest rozwijana ww decyzji o charakterze intrinsycznie osobistym.
Szerzej argumentacja na rzecz pragnienia dodatkowego życia pojawia się wo życiu, śmierci i przyszłości.
TL;DR: Lęk, ciekawość, miłość i nadzieja mogą wpływać na decyzję. Wyjaśniają one, dlaczego biostazja ma dla Pana/Pani znaczenie, lecz nie mogą wykazać, czy krioprezerwacja lub przyszłe ożywienie będą skuteczne.
Dalsza lektura